MORPHOSE
Expositie Groeipijn
De makers
Heb je een kijkje genomen bij expositie Groeipijn en wil je het verhaal achter het werk lezen? Ben je dat nog van plan te doen, maar vind je het prettig om eerst de menukaart te bekijken? Of lukt het je niet om langs te komen, maar ben je wel nieuwsgierig naar de jonge makers en hun visie op het thema Groeipijn?
Hier lees je de verhalen van de kunstenaars, designers en makers achter de werken, die tijdens Dutch Design Week 2026 op Sectie-C te zien zijn .
Kunstenaars, designers en makers
The Wolf - Sitting Duck - Raw - Just keep dancing
Ik heb Groei FOMO. Iedereen om mij heen groeit op, koopt huizen, gaat trouwen en krijgt kinderen. Door mijn autisme en dwangstoornis voelt het alsof ik altijd 10 stappen achterloop en steeds verder achterop raak. In mijn meditatieve maakproces verwerk ik ervaringen en herinneringen. Zo ontstaat er mijn eigen zachte, kleurrijke wereld die fungeert als dagboek.
Amber Aarts
CUCUBIRD:nest
Een woning vinden is voor iedereen een uitdaging, maar voor Cucu is de situatie echt dringend. Door een sluwe oplichter raakt de Cucubird al haar dierbare bezittingen kwijt en belandt ze in een huis dat nauwelijks een thuis te noemen is.
Geïnspireerd door “de Groeipijn van expats”, kaart Alexandra herkenbare kwesties aan waarmee expats dagelijks mee te maken hebben. Huisvesting, crises, taalbarrières en werkcultuur: al deze thema's vormen de basis voor CUCUBIRD. Het project schetst een wereld die bewustzijn en troost biedt, en tegelijkertijd de problemen om ons heen bespreekbaar maakt.
Alexandra Georgieva
Gentrification Exposed
Als een student stedenbouwkunde heb ik een sterke drang om de bebouwde omgeving meer leefbaar te maken. Echter ben ik erachter gekomen dat dit vaak in gentrificatie resulteert. Ik vind het zeer frustrerend dat vooral creatieve pioniers geen erkenning krijgen en het recht om te blijven na alle moeite om een oud en vervallen stadsdeel weer tot leven te wekken. Dit patroon van verplaatsing voor creatieve pioniers (soms “lokhipsters” genoemd) en mensen die in slechte leefomstandigheden leven is gebruikt voor economisch gewin en als racistische stedenbouwkunde in het verleden en betreurenswaardig ook nog in het heden. Daarom wilde ik de ruimtelijke verschillen tussen Sectie-C, waar de creatieve pioniers vrij spel hebben, en van Strijp-S, wat al ver in het proces van gentrificatie zit, vergelijken en over elkaar leggen om inzicht te krijgen in hun verschillen en om symbolisch het trage proces van gentrificatie te belichten wat zich vaak over een decennium strekt.
Evan Broeren
Trans Rage Machine is het proces van gender diagnostiek, een vereiste bij een legale of medische transitie, in de vorm van een zelf-bekritiserende arcadekast. Het kaart het falen van dit gezondheidssysteem, de limitering van zorg en de jarenlange wachtlijsten aan, naast de ervaring die je doormaakt als transgender.
Autoritaire figuren zetten zichzelf neer als helden die “ons van onszelf beschermen”, eisen willekeurige voorwaarden aan onze persoonlijke ervaringen en dwingen ons door hoepels te springen voordat we ons leven kunnen voortzetten. Ontdaan van ons zelfbeschikkingsrecht zijn we gedwongen dit spel volgens hun regels te spelen om ook maar zicht te hebben op medische transitie. Speel het spel, als je durft.
Trans Rage Machine
Ilya Tokareva
de tandwielen blijven maar doordraaien
het gaat te snel
maar toch ben ik degene die ze aandrijft
het doet pijn, gek genoeg
het gaat altijd te snel
ik haal alles pas in de nacht in
wanneer ik in mijn hoekje zit
daarom lever ik deze tekst ook om 3 uur in
deze tekst gaat je niet vertellen wat ik je probeer te vertellen
je zal alleen datgene lezen wat je jezelf nog moet vertellen
In the corner
Kalina Jojgova
Just a weird experience that’s unfolding in my bathroom.
How do I escape mine/this bathroom?
Quinn FKA Koen Out
Het Brein en de Machine
Een interactief werk dat laat zien hoe een druk hoofd werkt. Eén persoon staat onder het werk terwijl een ander aan de hendel draait, hierdoor ontstaan golven die je omringen als een zeestorm. Het kan kalmerend zijn en voelen als rust, maar ook verontrustend omdat iemand anders de beweging controleert.
Het werk begon bij een oude koffiemolen, geïnspireerd door het mechanisme en de houten doos.
Odette Latenstein Van Voorst
waar stenen mijn ruimte dragen
Ik sta in een ruimte. Een kosmos vol muren, ramen en daken. Eindig ik waar zij starten of versmelt ik met ze mee? Ik zoek mijn werken in de verre kiertjes van mijn gedachten en in de hoeken van een grote zaal. En nu in Eindhoven zoek ik naar ruimte waar geen plek is. In de snelheid van de stad word ik als maker achtergelaten zonder te zijn begonnen. Toch ben ik hier.
Ik toon een muur die normaal als begrenzer van ruimtes wordt ingezet. Nu is het een organisme. De peripersoonlijke ruimte verschuift van materiaal. De begrenzer wordt begrensd door een huid die niet duidelijk weet waar ze tot behoort. De latex huiden klampen zich vast aan de fysieke ruimte om ons heen, snakkend naar de bevrijding van mogen bestaan. Ze zullen hier leven en sterven. Ik ben hier, ik ben de ruimte, ik moet mee bewegen.
Quinty van Seccelen
Stoic Grace
In mijn werk staat de zoektocht naar betekenis centraal.
Ik vraag me vaak af wat het betekent om goed te leven te midden van zoveel ideeën over hoe het leven eruit kan zien. In Eindhoven, een stad gevormd door innovatie en ontwikkeling, is er altijd een volgende stap, een nieuwe toekomst om in te groeien. Ik herken die drang ook in mezelf: het bereiken van een doel voelt zelden als een einde, maar eerder als het verleggen van de stip op de horizon. Voor mij ligt de groeipijn in het besef dat deze zoektocht misschien nooit ophoudt.
Mijn sculpturale schilderijen zijn een antwoord op die rusteloosheid. De vrouwen die ik afbeeld kennen de antwoorden evenmin. Toch treden zij de wereld met waardigheid, openheid en geduld tegemoet, ook wanneer de grond onder hun voeten blijft verschuiven. Zij geven vorm aan het besef dat de zoektocht niet verder naar buiten hoeft te leiden, maar terug naar mijzelf. Misschien ben ik zowel de vraag als het antwoord.
Tereze Liba Tiesniece
The Land
Welke gedeelde emotionele ervaringen brengen de voortdurende in- en uitstroom van mensen in Eindhoven met zich mee? De angst om te vertrekken, het leven in
een stad waar je via één of twee sociale schakels bijna iedereen kent, of de bereidheid om mensen te laten gaan en toch te blijven investeren in je gemeenschap: Yuky K verkent deze terugkerende tijdelijkheid in haar videowerk "The Land" aan de hand van patronen en gesproken poëzie.
Yuky K